Gisteren werd ik gebeld door de bedrijfsleidster van een dierenwinkel in Drenthe. De zaak was failliet verklaard en zou heel binnenkort zijn deuren moeten sluiten. Ze had niet veel dieren meer zitten. Alleen nog enkele cavia’s, ratjes, muizen en hamsters. De meeste dieren (o.a. konijnen) had zij al mee naar huis genomen omdat zij anders terug moesten naar de handel (lees: reptielenvoer).
Ze maakte zich vooral zorgen om twee ongecastreerde chinchillabokjes die ze al bijna een jaar in de winkel had zitten en die erg tam waren geworden. Ze had echt een band met het tweetal gekregen. Op zondagen liet zij ze zelfs wel eens loslopen in de winkel. Al haar hoop was dan ook op onze stichting gevestigd. Het zal niemand verbazen dat zij aardig in paniek raakte toen ik haar vertelde dat wij al tijden geen chinchilla’s meer opvangen. De gedachte dat deze leuke kereltjes als reptielenvoer zouden eindigen, bezorgde echter niet alleen haar, maar ook mij buikpijn.
Kort na ons telefoongesprek heb ik de bedrijfsleidster teruggebeld met het bericht dat wij naar de winkel zouden komen om de chins bij haar op te halen. Wat was zij gelukkig!
De dieren zagen er prima uit. Wel zaten ze opgemengd voer en liet de huisvesting te wensen over (kopse kant van een glazen knaagdiereiland). Nadat ik de chins uit hun verblijf had gehaald - ik kon ze zonder problemen oppakken - werd er uitgebreid afscheid van hen genomen.
Thuis heb ik de dieren in de al eerder ontsmette kooi van Serana en Elodie gezet. Ze begonnen meteen uitgebreid te badderen en de kruiken te inspecteren.
Vanmorgen stapten ze al zonder enige schroom op mijn hand. Wat ben ik blij dat ik deze leuke kereltjes (foto rechts) heb kunnen redden!
Hieronder enkele foto’s… (namen moet ik nog bedenken).
Toegevoegd: 6 juni 2010
Vandaag mochten wij een nieuwe vrijwilliger verwelkomen: Gerko. Gerko is voor ons geen onbekende. Jaren geleden heeft hij een poosje voor onze stichting gewerkt. Ook hebben wij hem nadien nog geadviseerd m.b.t. een door hem van kennissen geadopteerde chinchilla. Door persoonlijke omstandigheden moest Gerko destijds zijn activiteiten in de opvang staken. Inmiddels is Gerko 31 jaar. Hij is getrouwd en heeft zijn leventje weer lekker op de rit. Voor hem reden om eens te informeren of Vida Nueva nog wat hulp kon gebruiken. Dat bleek inderdaad het geval…
Gerko zal de komende tijd drie ochtenden per week in de opvang doorbrengen, t.w. op maandag, woensdag en vrijdag. Fijn hoor, weer wat extra hulp erbij. Dat geeft mij ook weer wat meer mogelijkheden J.
Vandaag heeft Gerko zandbaden gezeefd, verpakkingen opengemaakt, de inhoud ervan over kratten verdeeld en alles weer keurig aangeveegd en opgeruimd. Gerko voelde zich vrijwel direct weer op zijn gemak bij ons en heeft het enorm naar zijn zin gehad met de chinchilla’s.
Zijn opmerking, aan het einde van de ochtend “wat is de tijd omgevlogen” beschouwen we dan ook als een welgemeend compliment.
Toegevoegd: 31 mei 2010
Beloofde ik in mijn allerlaatste log (25 april) nog een update te zullen geven over de periode daarvoor, nu - vijf weken later - moet ik vaststellen dat ik hierin niet ben geslaagd. Sorry!
De reden is o.a., dat ik veel teveel aan mijn hoofd heb. Daar komt bij dat alles wat met de stichting en met de chins te maken heeft, mij dusdanig emotioneert, dat het me volledig verlamt. Het zal dan ook niemand verbazen dat ik de afgelopen periode bij vlagen te kampen heb gehad met ernstige maag- en darmproblemen.
Helaas kan en mag ik (nog) niet spreken over de dingen die mij bekend zijn en die mij ieder uur van de dag bezighouden. Slechts enkele intimi zijn op de hoogte en begrijpen mijn frustratie. Hoewel er dus eigenlijk ontzettend veel te vertellen is, beperk ik me noodgedwongen tot de headlines. Ook doe ik geen mededelingen over bestuurlijke zaken.
Huidige stand van zaken…
Begin mei hebben we eindelijk de brief van de Dierenbescherming ontvangen, waarvan de Dierenbescherming een maand eerder al beweerde dat hij naar ons onderweg was. Na vier weken van spanning en ieder moment naar de brievenbus lopen, kwam de langverwachte brief dan eindelijk bij ons aan. Wie schetste mijn verbazing toen hij gedateerd bleek op 28 april 2010….
Overleden chins
We hebben de afgelopen maanden een aantal gevoelige verliezen geleden. Elodie (foto rechts), zus van Serena, is 11 april overleden. Ook mijn grote vriendin Dalissa (14 april) en haar bijzondere zoon Demetrio (28 april) zijn niet meer onder ons. Vooral het overlijden van Demetrio kwam hard aan: hij stierf van verdriet. In de maand mei overleden Corneille (11 mei) en Illyo (18 mei): stuk voor stuk heel bijzondere dieren.
Nieuwe tehuizen
Heel blij zijn we voor de chins die in de afgelopen periode een goed tehuis hebben gekregen. Op 20 april verhuisden Violetta (foto links) en Valentino naar Carine in Zevenbergen (N-B) en op 14 mei kregen Irena en Navento een geweldig plekje bij Roy uit Loenen. Alle dieren zijn meegegaan met hun eigen vertrouwde kooi.
Koppelingen
Op 11 april ben ik erin geslaagd om Mugana (foto rechts) te koppelen met Dario en Touretto. Mugana was alleen komen te zitten na het overlijden van haar zoon Muchacho. Ze maakt nu weer een heel gelukkige indruk. En de beide heren? Die kunnen Mugana wel opvreten: zo gek zijn ze op het moederlijke, vriendelijke en zachtaardige vrouwtje.
Na het overlijden van Illyo, heb ik zijn pleegmoeder Camilla met succes kunnen koppelen aan Lucardi (foto links). De laatste zat na het overlijden van zijn geliefde vrouwtje Gigi, samen met Quirino, Megan en Noraly. Weken achtereen ging dit goed, maar opeens sloeg toch weer de vlam in de pan en was Lucardi de pineut. Nu is hij zielsgelukkig met de wat schuchtere Camilla.
Pensiongast Enriqua (foto rechts) verblijft nu al circa 2 maanden voor koppeling in de opvang. Tot op heden heeft zij iedere solitaire chin, waarmee ik haar heb geprobeerd te koppelen (o.a. Max, Serena, Lucardi en Danastro) alle hoeken van de kooi laten zien. Ook met meerdere chins (twee of drie) wilde het niet lukken. Ik heb haar baasjes laten weten dat zij haar maar beter kunnen ophalen, want ik ben niet van plan om nog meer chins aan deze felle tante op te offeren. Het bezorgt niet alleen de betreffende dieren veel stress, maar ook mij. Dit kan niet de bedoeling zijn.
Sponsoring
De (tijdelijke) sponsoring van houtvezel en knabbelstaafjes door Agri Retail (Welkoop) is m.i.v. 1 mei stopgezet. Een grote tegenslag voor onze stichting. Wel is er inmiddels contact geweest met de manager van Agri Retail. Deze liet ons desgevraagd weten dat wij maar ‘moesten gillen’ zodra wij serieus in de problemen komen. Dat is dan wel weer een geruststelling J.
Schenkingen
Bij Ben Langras in Tilburg konden wij deze maand 2 pellets met schadeproducten ophalen. Het betrof o.a. zand, voer, kruiden en speelgoed voor chinchilla’s. Han en Odile hebben deze rit gecombineerd met de rit naar Zevenbergen, waar zij Violetta en Valentino hebben afgeleverd.
Over de post kregen wij een dikke enveloppe met zakjes knabbels toegestuurd. Ellen uit Hardenberg bedankt!
Anneke uit Nieuwe Pekela liet twee dozen met inhoud voor de chins bezorgen (o.a. mariadistel, smulmix, rozenbottels en wortelchips. Anneke, je bent een schat!
Afgelopen donderdag hadden we bezoek van Jessica en Dave uit Haarlem. Ook zij brachten tassen vol met leuke en lekkere dingen voor de chins mee. Super! Vooral de korenaren vonden gretig aftrek.
Divers
Voor de rest wil ik alleen nog kwijt dat de achterliggende periode voor Maaike en mij een uiterst moeilijke was. Op 25 april was het precies een jaar geleden dat Aard overleed; 1 mei was de datum waarop hij werd gecremeerd. We missen Aard nog iedere dag. Sommige mensen zijn van mening dat dit gevoel op den duur slijt, zelf hebben we het idee dat het gemis alleen maar sterker wordt. Meer dan ooit, hebben wij de behoefte om dingen met Aard te delen of te overleggen.
Gelukkig weten wij ons getroost door goede vrienden: mensen die juist op die speciale dagen aan ons denken en ons tot steun zijn.
Ik wil dan ook graag eindigen met een uitspraak van dichter/dominee Hans Bouma:
VRIENDSCHAP IS GELUK HEBBEN…
Toegevoegd: 30 mei 2010
Nadat ik vanwege een administratieve fout van Web-log.nl, weken achtereen niet heb kunnen bloggen, blijk ik deze morgen eindelijk weer toegang te hebben tot mijn account J. Helaas staat mij een drukke en ook emotionele dag te wachten en zie ik geen kans om een update te geven over de achterliggende periode. Een dezer dagen zal ik een poging wagen om jullie in het kort bij te praten. Er is veel gebeurd in de tussentijd: zowel in positieve als in negatieve zin. Het belangrijkste is dat wij nog steeds in grote onzekerheid verkeren. Dit omdat wij al geruime tijd wachten op een schriftelijke reactie van de Dierenbescherming. Hierover later meer. Hopelijk tot gauw!
Toegevoegd: 25 april 2010
Zondagmiddag, na de mislukte koppelingspoging van Max met Enriqua, heb ik Max (foto links) laten kennismaken met onze zwartkopjes Omyro en Oviera. Normaal gesproken zou ik nooit een bokje bij een koppel introduceren, maar in het geval van Omyro en Oviera lag dat anders. Beide dieren staan bij ons al jaren bekend als zeer zachtaardig en uiterst verdraagzaam. Daar komt bij dat zij tot voor kort met (de inmiddels overleden) Onasso zaten, net als Max, een bokje.
De kennismaking ging van een leien dakje. Zowel Omyro, als Oviera (foto rechts), reageerde vriendelijk. Max voelde zich volkomen op zijn gemak. Uren achtereen heeft het drietal in volkomen harmonie in een vervoerskennel doorgebracht. Vandaar dat ik het verantwoord vond om hen zondagavond over te zetten in een grotere, neutrale kooi. Natuurlijk was het spannend om er achter te komen hoe de dieren in de nieuwe kooi op elkaar zouden reageren, maar alles bleek te gaan zoals verwacht. Het was dan ook met een gerust hart dat ik Max, Omyro en Oviera gedrieën de nacht in liet gaan.
De volgende morgen (maandag) trof ik Max, samen met een van de zwartkopjes (Oviera) onder de wilgentenen tunnel. Omyro zat relaxed op de plank er boven. Niets aan de hand dus: alles pais en vree. Wat was ik blij voor Max! En wat was ik dankbaar dat Omyro en Oviera mijn kereltje zo liefdevol hadden opgenomen.
Talloze keren ben ik overdag nog bij het drietal gaan kijken, maar iedere keer trof ik hen tevreden slapend op de bovenste plank. Ook ’s avonds, tijdens hun actieve periode, ging het er gezellig aan toe. Max zat relaxed hooi te eten en Omyro kraakte een gedroogde rozenbottel, terwijl Oviera zich tegoed deed aan de pellets.
Vlak voordat ik het licht uit deed, ben ik nog even voor een laatste keer bij hen gaan kijken. De chins keken me echt aan op een manier: wat is er eigenlijk aan de hand? Het gaat toch hartstikke goed?
En inderdaad: ik kon niet anders dan toegeven dat alles boven verwachting was verlopen. Het was dan ook met een gerust gevoel dat ik de deur van de opvang achter me dicht trok en naar bed ging.
Vanmorgen werd ik al vroeg door de zon gewekt. Heerlijk: voorjaar! Ik besloot er meteen uit te gaan, mijn mail te checken en mijn ronde te doen door de opvang. In de eerste ruimte (de voormalige winkel) koesterden de chins zich loom in de vroege ochtendzon. In de tweede ruimte (het voormalig kantoor) was iedereen wakker en alert. Voor de kooi van Omyro, Oviera en Max lag over de volle breedte houtvezel, vermengd met keutels. Toen ik dichterbij kwam, zag ik direct dat het mis was. De beide zwartkoppen zaten ieder op een plank (foto links), Max zat in elkaar gedoken achter de hooistolp. Alles in de kooi stond schots en scheef en was bedekt met grijze haren.
Voorzichtig heb ik het hevig geschrokken mannetje opgeschept. Zijn vacht zag er niet uit: allemaal plukken en gaten. Zijn oren vertoonden bijtwonden. Zwaar ademend en met een doffe blik lag hij in mijn handen. Arme Max… Dit was toch wel het laatste wat hij had verdiend…
Nadat ik hem weer een beetje gerust had gesteld, heb ik hem terug gezet in zijn eigen kooi in de hoop dat hij in de loop van de dag weer wat op krachten zou komen.
Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Max is kort na het middaguur, terwijl wij bezoek hadden, bezweken. Vermoedelijk vanwege de stress, want zijn verwondingen vielen eigenlijk wel mee en waren oppervlakkig. Arm kereltje…Laten we hopen dat Loulou, zijn grote liefde, aan de hemelpoort op hem wacht en dat hij en zij voor altijd met elkaar herenigd zullen worden.
Dag lieve, lieve Max…
Het ga je goed!
Toegevoegd: 23 maart 2010
Gisteren heb ik geprobeerd om Enriqua uit Amsterdam te koppelen met onze eenzame Max. Dit is helaas niet gelukt. Hoewel Max (foto links) zich liefdevol en onderdanig opstelde, begon Enriqua meteen te blaffen en gemeen om zich heen te bijten. Niet bepaald liefde op het eerste gezicht dus… Toen zij niet veel later ook nog urine over hem heen ging spuiten, vond ik het genoeg. Het mannetje had al genoeg meegemaakt. Dit was wel het laatste wat deze lieverd verdiende.
Arme Max…
En Enriqua? Ik vrees dat ik geen andere mogelijkheden heb om deze pittige tante (foto rechts) nog te koppelen. Dit dametje zal dus waarschijnlijk komende zaterdag weer worden opgehaald. Jammer...
Toegevoegd: 22 maart 2010
Maandag, 1 maart hadden wij eigenlijk vergadering van het PVH in Barneveld. Helaas werd de vergadering te elfder ure door de voorzitter gecancelled. Reden: de notulen zouden nog niet gereed zijn. Ook de agenda voor die dag bleek nog niet opgesteld. Balen! Maaike en ik konden de door ons gereserveerde hotelkamer niet meer annuleren. Hetzelfde gold voor het pension, waar wij onze bouviers Indra en Noa, bij wijze van proef, zouden onderbrengen.
Dat werden dus twee onverwachte dagen Veluwe. Op zich geen straf natuurlijk, want het is daar heerlijk toeven en de weergoden waren ons gunstig gestemd!
Tot mijn grote vreugde trof ik in een asiel in Apeldoorn ook nog eens het juiste maatje voor mijn bouvier Indra J. Ik was me al een poosje aan het oriënteren omdat Maaike binnenkort met Noa, de zus van Indra, op zichzelf gaat wonen. Mijn keuze is gevallen op een blonde Labrador van anderhalf jaar. Het arme dier had bij zijn vorige baasje ruim een half jaar in een bench doorgebracht L. Zijn roepnaam was Lobbes. Hiervan heb ik Ludo gemaakt. ’s Avonds zijn we, samen met hem, bij goede vrienden in Nijverdal blijven eten. Dit ging prima. Ook met de daar aanwezige hond. De volgende ochtend hebben we onze eigen honden uit pension opgehaald. Zij waren vrijwel direct goede maatjes met de door ons meegebrachte nieuwe aanwinst (foto rechts). Eerlijk gezegd, had ik ook niet anders verwacht…
Vorige week zondag overleed tot mijn verdriet, onze lieve Oletta, vrouwtje van Emanzo en moeder van Omyra en Eusebio. Ze was al een poosje niet in orde. Oletta (foto links) is 13 jaar geworden. De dinsdag erna stierf Loulou, het vrouwtje van Max, in mijn armen. Ook haar overlijden kwam niet geheel onverwacht. Niettemin was het voor ons een heftige ervaring: twee sterfgevallen binnen een week…
Woensdag heb ik geprobeerd om Max te koppelen met Dana en Danique (foto rechts). Dit leek aanvankelijk goed te gaan, maar ’s nachts, in de nieuwe kooi, ging het alsnog mis. ’s Morgens vond ik overal grijze plukken haar. Hierop heb ik de dieren definitief gescheiden. Max heeft vervolgens tot en met afgelopen zaterdag alleen gezeten.
Gisteren werd namelijk Vida Nueva chin Enrique (foto links) uit Amsterdam binnengebracht. Ook zij was na het overlijden van haar maatje (Evangeline) eenzaam achtergebleven. Ik hoop haar vandaag te kunnen koppelen aan Max die zich nog steeds erg ongelukkig voelt zonder zijn geliefde Loulou.
Verder hebben wij gisteren bij ons thuis de tweede vergadering gehad van het interim bestuur van stichting Vida Nueva. Op de brief die Marijke aan het Landelijke Bureau van de Dierenbescherming heeft geschreven m.b.t. hun eerdere voorstel, is helaas door ons nog geen enkele reactie ontvangen.
Omdat de tijd meer dan ooit dringt, hebben we besloten om niet lijdzaam af te wachten, maar toch nog een allerlaatste poging te doen om het chinchillazorgcentrum van de definitieve ondergang te redden. Hierbij zullen we alles op alles zetten om het project dat wij voor ogen hebben, te doen slagen.
Het is nu echt erop of eronder: als er niet binnen twee maanden een aanvaardbare oplossing komt, ben ik genoodzaakt ons pand te (laten) verkopen. In het ergste geval door de bank. Dit zou betekenen dat ruim twintig chinchilla’s een ander tehuis krijgen, maar ook dat het voor circa honderd(!) dieren ‘einde verhaal’ is. Zij zullen moeten worden geëuthanaseerd L. Een onverdraaglijke gedachte, waarmee ik nu al bijna een jaar probeer te (over)leven…
Vinden jullie, net als ik en zoveel anderen, dat dit eigenlijk niet zou moeten kunnen: kom dan in actie! Zeg het voort, bel, mail, schrijf en/of teken onze petitie (www.vidanueva.petities.nl). Collecteer in je gemeente, meld je aan als donateur, of sponsor ons met geld of goederen (b.v. badzand). Adopteer desnoods een koppel chins… Hoe dan ook: DOE iets, voor het te laat is!
Alsjeblieft…
Namens ons en alle chinchilla’s: hartelijk dank!
Toegevoegd: 21 maart 2010
Karlijn (foto rechts) gaat nog steeds niet goed. Ze zit nu al een week, samen met haar mannetje Karel, in een koppelkooi, zodat ik haar goed in de gaten kan houden en gemakkelijk medicijnen kan geven. Vanmorgen ben ik met het antibioticum (Bactrimel) de tweede week ingegaan. Ik merk nog weinig verandering. Karlijn zit veel op de grond en bijt nog steeds aan de vacht op haar achterhand. Toch is ze wel alert, want als ik bij haar kom en het deurtje open, springt ze ogenblikkelijk in mijn armen. Ik heb besloten nog een week door te gaan met haar medicijnen. Ik hoop echt dat zij het redt. Gelukkig heb ik geen bloed meer in haar urine aangetroffen.
Toegevoegd: 8 maart 2010
Gistermiddag heb ik Quiela en Xandrin in de speelkamer (foto links) laten rondlopen. Quiela nam meteen de kuierlatten en ging op onderzoek uit. Alle nieuwe voorwerpen werden uitgebreid door haar besnuffeld en onderzocht. Xandrin, normaal een heel druk ADHD mannetje, deed het deze keer wat rustiger aan. Hij bleef lange tijd op de bank. Pas tegen de avond ging ook hij op onderzoek uit. Toen ik ze tegen een uur of negen wilde terugbrengen naar hun kooi, lieten zij zich zonder problemen oppakken. Mazzel, dat heb ik met Xandrin wel eens anders meegemaakt…
Toegevoegd: 8 maart 2010
De situatie van ons chinchillazorgcentrum is onverminderd slecht. Er hebben zich nog steeds geen nieuwe financiële sponsors gemeld. Met de Dierenbescherming zijn we nog altijd in onderhandeling. Veel ruimte is er niet. De tijd dringt als nooit tevoren. We hebben nu nog 122 chinchilla’s. Hiervan kunnen in geval van calamiteiten, afhankelijk van de inhoud van de kooien, 18-24 dieren rekenen op een liefdevol tehuis. Voor circa 100 chinchilla’s ziet het er uiterst somber uit.
We hebben wat dat betreft de tijd ook niet mee, want steeds meer opvangcentra voor konijnen en knaagdieren komen in de problemen en dreigen hun deuren te moeten sluiten. Het enige verschil tussen hen en ons is dat voor konijnen en gewone knaagdieren talloze andere opvangcentra zijn, waar de dieren in geval van nood naar toe kunnen. Dit geldt voor chinchilla’s niet. Wat dat betreft is ons opvangcentrum uniek. Het is dan ook nauwelijks te bevatten dat we na al die jaren nog steeds zo hard moeten knokken om te mogen voortbestaan.
Gezien de nog altijd nijpende omstandigheden, heb ik geen zin in een uitgebreide update. Ik wil dan ook volstaan met de hoogte- en dieptepunten van de afgelopen week.
Maandag, 1 maart zijn vondeling Picasso (links in reismand) en onze chins Rinaldo en Joaquín door Han en Odile naar Zutphen gebracht. Hier hebben zij een geweldig tehuis gekregen bij Margot en Marjolijn. Volgens de laatste berichten gaat het heel goed met hen en zijn de chins al helemaal gewend.
Afgelopen vrijdag heeft stagiaire Selina (foto rechts) afscheid genomen. Ze is zes weken bij ons geweest en heeft het erg naar haar zin gehad. We vinden het jammer dat haar stageperiode erop zit, want we hebben Selina leren kennen als een toegewijde en verantwoordelijke leerling. Volgende week vrijdag komt zij nog eenmaal terug i.v.m. de afronding van haar observatie van onze chins Karel en Karlijn. We verheugen ons er nu al op.
Verder hebben wij afscheid moeten nemen van Oletta, vrouwtje van Emanzo en moeder van Omyra en Eusebio. Oletta sukkelde al eerder met haar gezondheid. Ze is toch nog 13 jaar geworden. De nabestaande waren gisteren volledig in shock. Ook wij zullen het vriendelijke en zachtaardige vrouwtje missen. Vanmorgen vroeg zat het hele gezin nog steeds bij haar dode lichaam. Het sneed door mijn ziel, maar ik had geen andere keuze dan Oletta bij het drietal weg te halen. Emanzo verzette zich en bleef half op haar zitten (foto links). Hartverscheurend! En dan zijn er nog mensen die denken dat dieren geen emoties kennen…
Hieronder foto’s van het gezin van Oletta, kort voor haar dood, genomen in de speelkamer:
Toegevoegd: 7 maart 2010
